Kia Ora lieve allemaal,

Alain en Ria, wat leuk jullie ook bij Jacqui en John hebben gelogeerd! Het zijn inderdaad fantastische mensen. Ik weet zelf wel veel van N.Z. en locaties om te verblijven omdat ik er ooit in het toerisme heb gewerkt. Maar toch hebben wij gekozen om de reis door Travel Essence te laten verzorgen. De eigenaar is een echte Kiwi en tot op heden zijn we erg tevreden over hoe het allemaal loopt. Als je het leuk vindt kijk maar eens op de site www.travelessence.nl Staat veel leuke info op. Waarschijnlijk net zo maatwerk als bij jullie met Five Senses.

En Louis dat uitslapen gaan we aan het eind een beetje doen. We volgen totaal geen wereld en Nederlands nieuws. Soms hebben we een TV in een huisje en kijken we kort het N.Z. nieuws. Maar de kiwi’s leven in een bubble en wereldnieuw komt hier heel summier en pas in het 2^de deel aan bod. Ook in de kranten komt het wereldnieuws pas in een bijkatern van wel 2 pagina’s ! Heerlijk vredig en rustig vinden wij het eigenlijk hier.

De bijbehorende foto's volgen vanavond.

We reizen verder in het laatste stukje Zuid Eiland.

Zaterdag 1 november:

We gaan steeds verder richting het noorden, richting de warmte (hopelijk). Vandaag hebben we een lange maar mooie rit voor de boeg van Hokitika naar Tasman bij het Abel Tasman National Park. 340 km, ruim 4 uur rijden maar er is veel te zien onderweg dus het zal wel laat worden voordat we aankomen bij Almyra Lodge. Net na Hokitika moeten we nog een typisch N.Z. fenomeen over: de “one lane bridge”, maar dan een speciale. In dit geval is het zelfs met houten wegdek met een spoorrail waar zowel de trein als de auto’s overheen gaan. Er komt maar 1 keer per dag een trein en auto’s zijn er ook niet veel , dus tja waarom al die moeite doen om dubbele bruggen en dubbele banen aan te leggen. Wel goed uitkijken hoor op trein en tegenliggers! De normale “one lane bridges” kruis je wel tientallen keren per dag. Er zijn zoveel rivieren die overgestoken moeten worden, en met maar ‘drie’ auto’s per dag is het zinloos om een dubbelbaans brug aan te leggen. Beetje regulering is er wel hoor, er staat altijd keurig een bordje welke kant van de brug voorrang heeft. De SH6 wordt vanaf Greymouth erg mooi met super uitzichten op de Tasman Zee en een ruige kustlijn. Bij het plaatsje Punakaiki stopt de hele toeristische horde voor de “pancake rocks en blowholes” Dus wij ook

.

Het is nog vroeg in het seizoen en vroeg in de ochtend dus het is er rustig. Het is een DOC park en al deze DOC activiteiten zijn heel erg goed onderhouden en gratis te bezoeken. Donatie is overal mogelijk en wij doen daar altijd aan mee. Hier langs de kust vind je hard kalksteen met een zachte tussenlaag dat is uitgesleten door de elementen van de natuur. Hierdoor lijkt het net of er grote stapels geel-bruine pannenkoeken aan de kust liggen. Henk vindt het er prachtig en fotografeert er lustig op los. Helaas is high tide pas vanavond om half 6, voor het maximale effect van de blowholes, daar wachten we niet op hoor. Bij de blowholes wordt door het hoge water, de wind en krachtige golven het water door kleine doorgangen geperst en spuit er boven weer uit. We zien dit in het klein, maar Henk jaagt met succes op die ‘fonteinen’. De volgende keer blijven we hier een nachtje slapen dan kunnen we het goed plannen. Je kunt hier in het Paparoa National Park ook hele mooie wandelingen maken van een aantal uren. Die komen ook op het To do lijstje.

Verderop op de SH6 gaan wij naar Cape Foulwind, kijken naar de zeehondjes. Er is hier een kleine kolonie waar je naar toe kunt wandelen. De zeehonden zijn niet makkelijk te ontdekken op de rotsen maar plots zie je ze toch. Ik ben er in getraind (hè Yvon) en Henk wordt ook steeds beter in het herkennen van de “levende rotsen” Nu zien we er een stuk of 6. Er komt ook net een zeehond uit zee, nog helemaal glimmend zwart totdat hij opdroogt en opgaat tussen de rotsen. De magen knorren, dus lunchen we bij het Bay House Café, mijn all time favourite! Prachtig uitzicht over zee en prima eten. www.bayhouse.co.nz. De tijd gaat snel voorbij, daar hebben we elke dag last van….. We springen weer in onze stoere Highlander en ontdekken na Westport de Buller River en de Buller Gorge. Een mooie en soms hele smalle weg, net genoeg voor 1 auto. Ook hier weer goed opletten en natuurlijk “geven en nemen”. Voor het laatste stukje nemen we de High Road naar Motueka. Deze loopt door een heuvellandschap met prachtige vergezichten en met het late middaglicht ziet dat er heel mooi uit. Wederom verbaast Henk zich er over dat de landschappen zo veranderen in een paar uur rijden, net als het weer. ‘Four seasons in one day’ gaat vaak op net als het gezegde dat toen de wereld werd geschapen er van elk werelddeel een stukje overbleef dat tezamen Nieuw Zeeland werd. We zien de Tasman Baai op een gegeven moment voor ons liggen. Op het piepkleine schiereilandje Kina ligt onze accommodatie. Almyra van Fiona en Ron (een Engels couple dat rond hun 45^ste is geëmigreerd, het kan dus echt nog wel

en even later een fantastisch huis met B&B mogelijkheid hebben gebouwd). http://www.almyrawaterfrontlodge.co.nz/ We hebben hier een appartementje met tuin, BBQ en heerlijk bed. Omdat we wat later zijn aangekomen en goed hadden geluncht, eten we uit de door Fiona goedgevulde koelkast en fruitschaal. We hebben hier eindelijk weer eens internet, dat lukte de afgelopen dagen niet. Dus weer even de “administratie” bijwerken en daarna lekker slapen. We blijven hier 2 nachtjes en dan nog 2 nachtjes vlakbij bij The Old Schoolhouse (omdat ik daar ZO graag wil slapen en ze niet voor 4 nachten plek hadden)

Zondag 2 november:

Jullie geloven het vast niet (Henk ook niet) maar we gaan het vandaag rustig aandoen. Beetje uitslapen (tot wel 8 uur, nou ja Henk dan want ik ben toch altijd rond 6 uur - half 7 wakker). Omdat we gisteravond een deel van ons ontbijt hebben opgegeten moeten we nu, echt heel vervelend, op een hele leuke plek gaan ontbijten. Het is bij ons bijna om de hoek. Het café heeft vele prijzen gewonnen en wordt gerund door ‘a real kiwi bloke’ en zijn Nederlandse vrouw. Er staan dan ook klompen bij de kachel en appeltaart op het menu. En de grote attractie voor de kinderen zijn de tamme palingen (Tame Eels) in een slootje bij hun café. We zitten lekker buiten in het zonnetje (Het gebied rondom Nelson heeft de meeste zonuren per jaar van N.Z.) met de french toast en poached egg met zalm en spinazie en een hele gezonde Spirulina met bijenpollen. Weten waar: Jester House Café in Tasman www.jesterhouse.co.nz. Ton en Ingrid, speciaal voor jullie zetten we alle namen en sites erbij

en natuurlijk voor alle andere mensen die ons blog lezen voor informatie voor hun eigen reis naar “Godzone”. Na het ontbijt gaan we bij de palingen kijken, ik vind ze glibberig en eng maar Henk gaat met groot bravoure naar de waterkant. En verhip, daar komen echt een stuk of tien hele dikke en wat dunnere palingen als imitatie-cobra’s uit het water het land op, met de bek wagenwijd open om eten te krijgen. Wat een pierenpot met dat gekronkel. Henk steekt zijn vinger richting de gapende bekken voor een vrijwillige amputatie… , maar trekt deze toch steeds op tijd terug… Eigenlijk is dit vertier voor kinderen, want die mogen met een stokje en palingenvoer deze dieren voederen. De kat is ook present maar houdt blijkbaar alleen van gerookte paling, want wil vooral het potje palingenvoer snaaien.

Met genoeg energie gaan we naar Mapua – het is zondag en dan kom je daar flaneren bij de wel vier aanwezige galleries (met mooie spullen moeten we zeggen) 2 restaurants, een bierbrouwerij, een ijssalon en de beste zalmrokerij The Smokehouse http://www.smokehouse.co.nz/mapua.htm, ook goed voor Fish and Chips. Mapua is Hip and Happening in het weekend. Het is een piepklein haventje waar nu de oude sheds zijn omgebouwd tot winkeltjes en galleries. Het is er op zondag eigenlijk rustig maar toch heel gezellig met muziekje, terrasjes en relaxte mensen. Het tij gaat hier in en uit en dus verandert het uitzicht op de haven ook telkens weer. We reserveren voor vanavond The Apple Shed http://www.appleshed.co.nz/ Hier zat ik 2 jaar geleden nog alleen, kijkend naar de dobberende bootjes in de haven, en maakte een foto met 2 glaasjes wijn en een briefje aan Henk met de tekst “ooit zitten wij hier samen”. Dat dit al zo snel zou zijn had ik toen niet durven dromen. Na wat gezellige praatjes met de Kiwi’s lopen we terug naar de auto om op weg te gaan naar Marahau. We rijden via Kaiteriteri, een lief klein toeristenplaatsje met een mooi goudgeel strandje. De smalle weg kronkelt omhoog en omlaag naar Marahau, waar de poort naar het Abel Tasman National Park is. We willen hier voor morgen een kajaktocht boeken en even lunchen in het Parkcafé http://www.parkcafe.co.nz/. Ook zo’n plek waar ik graag terugkom, mede voor de Dutch apple pie (helaas vandaag al op). Henk verbaast zich er over dat er overal zulke leuke en bijzondere plekjes zijn om wat te eten en drinken en ook nog eens organic (biologisch). Dit parkcafé kijkt uit over het begin van het park. Hier starten wandelaars of komen terug van de track. Deze kan je zo lang maken als je wil, van 4/5 dagen door het gehele park of alleen een deel van de kustlijn (Coastal Track) waarbij je je door een watertaxi op een klein strandje laat afzetten en na een paar uur elders weer laat oppikken. Dit laatste gaan we overmorgen doen. Het Abel Tasmanpark is een geliefde omgeving voor de Kiwi's en de toeristen, het kleinste maar ook het drukste park. En dat is vernoemd naar "onze" eigen Abel. Om het park te ervaren is het goed om zowel te lopen – dan zie je de hele mooie gouden stranden vanaf het hoger gelegen bos - en te kajakken want dan zie je de kustlijn vanaf het water, ook delen waar je als wandelaar niet kunt komen. In het dorp zit MSK (Marahau Sea Kayaks http://www.msk.co.nz/ Daar boeken wij de dagtrip kajakken “Magical Marine Reserve”. Er zijn meerdere bedrijven die kajaktrips aanbieden, wij willen perse wel in het Marine Reserve (hoger in het noorden van het park) beginnen en daar hebben maar 3 bedrijven vergunning voor. Morgenochtend moeten we ons om kwart over 8 melden in Marahau (40 min rijden vanaf ons plekje). Voor nu stoppen we nog even bij de zee om onze voetjes te laten “opeten” door de krabbetjes in het ondiepe water. Daarna terug naar huis en op naar het restaurant. Nieuw Zeelanders eten vroeg! Kom dus niet om 8 uur half 9 want dan wordt het lastig. Tussen 6 en 7 uur is prima tijd. Het eten bij de Apple Shed is ok maar kan beter. Wellicht is het andere restaurant: The Jellyfish een beter alternatief. www.jellyfishmapua.co.nz Na het eten alvast de tassen ‘inpakken’ om te verkassen naar de nieuwe accommodatie en het ontbijt klaarzetten. We verheugen ons op het grote kajakavontuur. Zoals jullie hebben gelezen: het is echt een rustig dagje geworden met weinig kilometers en veel terrasjes

Henk vraagt nu al dagen hoe druk het is op de strandjes en in de baaitjes… en of er terrasjes zijn ed. Hij heeft geen voorstelling van naar welke hemelse plek we nu gaan. Ik probeer het uit te leggen: Nee Henk, geen strandtenten met luide muziek en bitterballen maar maagdelijke lege baaitjes, en nee… geen zonnende mensen, alleen een bush toilet als je mazzel hebt en een plankje aan een stuk touw dat dienst doet als schommel en soms staat er een klein huisje voor overnachting bij meerdaagse tracks. En regelmatiger een paar verdwaalde wandelaars die wachten op de watertaxi om terug te gaan naar de bewoonde wereld. Henk moet het maar gewoon met eigen ogen gaan zien, het is niet uit te leggen aan iemand die Nederland gewend is.

Maandag 3 november:

Alle bagage in de auto. Van Fiona en Ron hebben we gisteravond al afscheid genomen, dus we kunnen meteen op weg. Om kwart over 8 melden we ons inderdaad bij onze kajakgids Gwen. We zijn met 6 – een Engels gezin met 2 zoons, wij en ’s middags komt er nog een Oostenrijks stel bij. (die doen een combi van wandelen en kajakken op 1 dag – bij weinig tijd is dit een goed alternatief). Alvorens we in een kleine boot welke achter een tractor hangt – ja echt waar- worden gezet, tekenen we eerst ons doodvonnis volgens Gwen. Hij beweert pas 3 dagen gids te zijn en is niet zo goed bekend in het gebied

. We krijgen een windjack, reddingsvest en een dry bag voor camera’s ed. en dan hup de speedboot in. Zo rijden we gezellig over straat, getrokken door de tractor. In Marahau is dit het dagelijkse straatbeeld, een tiental tractoren met bootjes er achter (volgepakt met mensen) op weg naar de plek waar we allemaal in het water worden gereden en dan varen we richting open zee. Op weg naar de baai van Onetahuti worden we ineens getrakteerd op een grote groep dolfijnen bij onze boot. Ze duiken en spelen en er zijn ook een paar kleintje bij. Geweldig! De dag begint al heel mooi. Bij Onetahuti worden we met kajak en al op het strandje gedropt. Op het strand krijgen we de laatste instructies zoals hoe de kajak te gebruiken, hoe er in en eruit en wat te doen als je omslaat. Het dek lostrekken, aan de kajak blijven hangen en dan komt Gwen, als hij uitgelachen is, je hopelijk redden. Het zijn allemaal 2 persoons kajaks. Henk gaat bij ons achterin en kan sturen, alleen heb ik nu geen enkele controle over zijn peddel activiteiten We oefenen even in de rustige baai en dat gaat bij iedereen heel goed. Nu kunnen we langs de linkerkant van de baai de oversteek wagen op open zee naar Tonga Island, hier is het Marine Reserve gebied en zien we zeehonden. Helaas zijn de Little Blue Pinguins vandaag op zee. Ook zien we Jan van Genten vliegen. Het kajakken gaat bij ons in harmonie. We peddelen baai in, baai uit en dan weer een keer een stuk op open zee met stevige wind. Henk zijn cap waait nog af, maar Gwen peddelt er snel op af en vist hem uit het water ten koste van “a beer, mate”. Als Gwen interessante dingen ziet neemt hij ons mee naar die plek en vertelt er over. Hij doet zijn werk als gids heel goed en houdt ons allemaal in de gaten. Na 2 uur kajakken komen we aan in Bark Bay. Hier gaan we lunchen (Picknicken). Het strandje is goudgeel en op een paar wandelaars na leeg. Het is verbazingwekkend wat er allemaal uit “het ruim” van onze kajaks komt aan lunch spullen. Er kan zelfs thee en koffie worden gemaakt. Verse broodjes, heerlijke mud cake (Choc,.brownie), appels en sap en zelfs een picknick-kleed. De kajaks liggen gebroederlijk naast elkaar op het strand en wij lopen ieder met onze eigen gedachten te dromen op het strand, of voetjes in het water knabbelend aan een appel. Dit is het goede leven. Inmiddels zijn onze Oostenrijkse wandelaars ook aangekomen op het “juiste” strand, voor hen heeft onze speedboot vanmorgen hier een kajak achtergelaten. Ook zij krijgen de instructie en dan kunnen we met 4 kajaks en Gwen, met zijn eigen kajak, weer op pad voor het 2^de deel van de tocht. Wederom zien we zeehonden en dan ineens zie ik in de verte een groep dolfijnen en ze spelen en springen en buitelen heel hoog uit het water. Het is te ver weg om foto’s te maken maar het is een magisch moment voor ons allemaal. We blijven er een tijdje dobberend naar kijken. Via Torrent Bay en de lagune peddelen we naar de eindbestemming Anchorage. Daar kunnen we uitrusten en is er nog thee en koek. Na een uurtje zien we de speedboot komen om ons op te halen. Mensen inladen, alle kajaks worden weer achterop gebonden en daar gaan we terug naar Marahau alwaar de tractoren in de zee (het is eb) staan te wachten om alle speedboten het land op te rijden. We nemen afscheidt van iedereen en hebben een fantastische dag gehad. We rijden naar Motueka om voor morgen een watertaxi te reserveren, dit doen we bij Wilsons www.abeltasman.co.nz. Zij hebben goede mogelijkheden voor ons om een mooi stuk van de Coastal track te lopen. We halen snel boodschappen want we gaan zelf pasta met groente maken. Toetje: hele lekkere yoghurt uit Puhoi (boven Auckland). Na zo’n vermoeiende dag in de zon en frisse buitenlucht hoeven we even niet naar een restaurant. Lekker voeten op tafel en rust, maar dan moeten we wel eerst naar onze nieuwe acco, inchecken en tassen uit de auto. WAT EEN PLEK! Dit was echt de moeite waard om voor de verkassen. Wij hebben ruim 1 jaar geleden onze reis al geboekt en deze acco was al vol voor de volledige 4 nachten. Nu mogen we er 2 nachten van genieten. Een plaatje: Ineke jij zou hier nooit meer weg willen. Midden in een kleine boutique wijngaard staat The Old Schoolhouse. De eigenaren hebben dit gebouw jaren geleden gekocht en verplaats naar de wijngaard. Het heeft vroeger dienst gedaan als school en is nu een huisje dat je kunt huren. Zo mooi, helemaal opgeknapt. Alleen de ingang al, verandaatje met witte regen begroeid een grote bel en buiten overal stoelen om lekker te zitten. De volgende keer willen we hier minimaal een week verblijven. http://www.kinabeach.co.nz/index.php?Itemid=130

Dinsdag 4 november:

Weer mogen we op tijd vertrekken maar gelukkig niet zo vroeg als gister. We moeten om kwart over 9 in Kaiteriteri zijn, daar ligt de watertaxi op ons te wachten. Deze keer lunch en water mee. Deze boot is wat groter en het voelt als een minicruisebootje incl. de toeristische info, maar toch worden op diverse strandjes mensen gedropt voor van alles en nog wat. Wij worden afgeleverd in Torrent Bay, deze keer met droge voeten. We zijn hier helemaal alleen op het strand en zwaaien de boot uit en genieten nog even van dit exclusieve Robinson gevoel. Ons eindpunt van de wandeling is Medlands Beach, de boot komt daar om kwart voor 2 ons ophalen, mochten we er niet zijn doordat we langzamer lopen, relaxen op strandjes of veel foto’s maken dan pakken ze ons op de terugweg zo rond 3 uur op. Als we er dan nog niet zijn gaan ze zich zorgen maken en als we ook de laatste boot van vijf uur niet zouden halen dan komen ze zoeken. Dat is toch een veilig gevoel

. Het eerste stuk van de track is een stevig klimmetje maar als we boven komen hebben we heel mooi uitzicht over de baaien van Torrent Bay en Anchorage We vervolgen de track door bos en soms met mooie plaatjes van strandjes en baaitjes. De boomvarens zijn goed vertegenwoordigd. Het pad is best makkelijk te lopen. Bij Falls River hangt weer een flinke swingbridge welke ook lekker swingt! Voor de mensen met hoogtevrees is dit er best eentje voor bibberende knietjes en avontuur. Hoog, smal en met plankjes en 47 meter lang. De wandeling gaat goed en we zijn op tijd voor de boot van kwart voor twee. We hebben zelfs tijd om te lunchen op het strandje van Medlands. Nu krijgen we een extra tripje langs de kust want de watertaxi gaat nu eerst helemaal omhoog in het park tot aan Totaranui om diverse mensen af te leveren en op te halen in alle baaitjes onderweg. We zitten boven op het dek maar er waait een harde kille wind. We zien weer Jan van Genten vliegen (Henk heeft deze met succes in vlucht gefotografeerd op wiebelende boot), zeehonden, Split Apple Rock. Uiteindelijk gaan we voor de terugweg toch maar lekker warm binnen zitten. We hebben nu het park van binnen en van buiten gezien. Henk snapt nu precies wat ik bedoel met strandjes en ho e (verlaten) dat er uit ziet. Rond 4 uur zijn we terug in Kaiteriteri en rijden we naar ons fijne Schoolhouse. Rond half 6 krijgen we van Lou nog een kleine wine tasting van de drie wijnen van de Kina Vinyard die zij produceren. Het is een kleine single vinyard winery. Ze bottelen maar 9000 flessen per jaar, maar hebben wel al jaar op jaar de hoogste waardering (5 sterren) voor de Chardonnay. Dat is heel bijzonder. En de druiven groeien voor onze deur! De vinyard en de acco is van een Duits/Zwitsers echtpaar, maar die komen maar drie weken per jaar kijken, Lou is de manager van het spul. We hebben al gezegd dat wij ons aanbieden als opvolgers maar helaas zijn we al nummer ….tig op de lijst van gegadigden volgens Lou. We hadden voldoende pasta over van gister, dus een makkelijke avond, houtkachel aan en tijd voor het verslag en de foto’s. Van een boek lezen komt nog niet zoveel, maar er liggen meestal wel overal tijdschriften en toeristische info waar we wel aan toe komen.

Woensdag 5 november:

Vandaag is de dag van de “grote” oversteek! De ferry crossing van Picton over Cook Strait naar Wellington op het Noordereiland. De overtocht duurt drieënhalf uur en vertrekt om 13.10 uur. We moeten er om half één zijn. Daarvoor moeten we de auto inleveren en eventueel wat eten als we tijd overhouden. Het is ongeveer tweeënhalf uur rijden naar Picton. Helaas hebben we geen tijd meer om het plaatsje Nelson te bezoeken, blijft ook op het lijstje staan. De weg naar Picton is mooi, rijden langs The Mussel Pot in Havelock http://www.themusselpot.co.nz/, deze zit helaas nog dicht. Maar zeker de moeite waard als je tijd hebt! We kiezen ervoor om de Queen Charlotte drive te rijden. Veel bochtjes en klimmen en dalen maar met fantastische uitzichten op de Marlborough Sounds. Dan ineens ligt daar Picton voor ons… ingeklemd tussen de heuvels. Een piepklein plaatsje maar met een grote aanlegpier voor de enorme ferry’s die dagelijkse heen en weer varen tussen het Noorder en Zuider-eiland. Het is half 12 en we kunnen nog een snelle lunch hebben bij Gusto, op 33 High Street. De allerbeste tent van het dorpje met super koffie. Dat zie je want daar komen veel locals. De café’s dichter bij het water zijn allemaal minder goed. We eten heerlijke Pie met echte Thaise Curry en een frittata met asperges, zalm en geitenkaas Mmmmmmm. Als je tijd hebt is het slim om hier wat te eten, op de boot is het toch allemaal minder van kwaliteit. Henk ontdekt in Picton ook nog het meest geavanceerde public toilet waarbij je op allerlei knopjes moet drukken om de boel in werking te krijgen van deur sluiten/openen, wcpapier afrollen, doorspoelen – dit kan pas als je eerst je handen wast, en ook nog incl. een gratis muziekje! Je mag helaas maar 10 minuten op het toilet zitten want dan gaat de deur automatisch open. Jammer… Uiteindelijk zijn we toch op tijd bij de boot. We laten onze dierbare vierwieler zeer vuil achter (moest van Andrew – Travelessence) en checken de bagage in. Op de boot is van alles te beleven, maar ik en Cook strait zijn niet zo’n gelukkige combi. Het eerste uur door de Marlborough Sounds is prachtig en vooral rustig varen. Het is koud maar we staan met windjacks aan letterlijk uit te waaien. Yvon, we varen nog langs The Lazy Fish en de rode telefooncel staat nog op de jetty! Alleen is het nu geen backpacker hostel meer maar een luxe verblijf – jammer! http://www.lazyfish.co.nz/ . Na een uur varen we open zee op. We zitten inmiddels lekker binnen, Henk leest en ik wil aan het verslag werken. Maar ik voel me steeds minder lekker worden. Dat verslag moet maar wachten, ik moet nu naar buiten. (daarom lopen we zo achter met typen

) Vervolgens sta ik 2 uur buiten op het dek weg te waaien en ben door en door koud, maar voel me veel beter. Wellington komt in zicht en rond half vijf meert de ferry aan. We zijn in de hoofdstad van Nieuw Zeeland. Bagage van de band halen en opzoek naar Europcar voor onze nieuwe en vooral schone auto. Dit wordt een hele nieuwe zwarte Holden (Opel) Commodore V6, Henk vindt het geweldig, maar ik mis mijn stoere Highlander. Hij wil gelijk rijden en de motor horen grommen. Ik leid ons door de stad op zoek naar The Museum Hotel http://www.museumhotel.co.nz/. Dat is niet zo heel moeilijk. Maar wat een drukte, het is werkelijk een shock voor ons. We zijn al die auto’s en mensen niet meer gewend. En er wonen nog geen 300.000 mensen in Wellington. Het is slecht weer – regen en wind. De stad had als bijnaam Windy Wellington, maar tegenwoordig hebben ze er van gemaakt “The coolest little capital in the World”. Dit klinkt leuker maar het resultaat blijft hetzelfde veel wind op elke straathoek. Het hotel ligt tegenover het bij N.Z. geliefde Te Papa Museum, lands mooiste en belangrijkste museum. Het hotel is privébezit en heeft zelfs heel veel mooie kunstwerken hangen in de algemene ruimtes. Als we zijn ingecheckt lopen we nog een rondje door de stad, maar met de regen is dat niet zo gezellig, er zijn verkeerslichten, mensen, hoge gebouwen en auto’s met de bijbehorende stank. Henk wil eigenlijk direct terug naar het Zuidereiland. WE vinden wel alvast de camerawinkel voor morgenvroeg. We eten vanavond in het award winning restaurant van het hotel: Hippopotamus – Frans georiënteerd, lekker eten. Wellington heeft een eet- en koffiecultuur en de prijzen zijn hier ook wat hoger dan elders. Er zijn meer café’s en restaurants per hoofd van de bevolking dan in New York. Voor nu lekker slapen… morgen gaan we verder met het ontdekken van deze stad.

Haere Mai

Jolanda en Henk